خورشید مگر چشم به راه چه عروسی است
با آینه و منقل و اسفند نشسته

دیوانه ام و ماه شب چارده انگار
آرام به لالایی فرزند نشسته

بی تو دل طوفان زده از پا ننشیند
امشب به هزار آیه و سوگند، نشسته

ای دادم و بیداد که گیسوی تو در باد
یکچند پریشان شده یکچند نشسته

هرچند دلا حوصله ی رقص نداری
برخیز و بیا تا که نگویند نشسته