از عاشقي نشانه بياور براي من

من عاشقم بهانه بياور براي من

من قانعم كبوتر پرواز نيستم

يك دام آب و دانه بياور براي من

يك زنجره شبانه برايت مي‌آورم

يك حنجره ترانه  بياور براي من

يك ذره مهربان شو و با مهرباني‌ات

خورشيد را به خانه بياور براي من

از هاي وهوي صلح بزرگان دلم گرفت

يك قهر كودكانه بياور براي من

نوشته اند که آب اراک، سنگین است

و اتفاقا" موضوع شعر ما این است

به جای هیدروژن آنجا نشسته دوتریومی

که قدرتی است، چگالیش اگرچه پایین است

عزیز من، دل هر ذره را که بشکافی

هزار دانه خورشید پشتِ پرچین است

درون هر یکی از ما هزارها هسته است

( دوتاش البته خیلی درشت و سنگین است! )

خلاصه هر چه انرژی بوَد ز هسته بوَد

اگر زِ هسته نباشد یقین زِ بنزین است!

نیاز ما به انرژی درست مانند ِ

نیاز رستم دستان به عشق تهمینه است!

و رمز  ماندن ما اتحاد می باشد

همیشه مانع ما خائن و خبر چین است

نه آن جناح که اندیشه اش براندازی است

همش به فکر فراقِ سیاست از دین است

نه آن یکی که زده دور مملکت چنبر

نه سومی که به هردو جناح بدبین است

حذر کنید ز آفات کاندولیزا رایس

که این عجوزه عروسِ هزار کابین است!

نداند او که نیابد به خاک ایران راه

که ملک جمشید و خاک پاکِ قزوین است

به دست اوست اگر پاتریوت و اف شونزده

مراست دسته بیلی و هم تبرزین است

از این حقوق مسلم بنگذریم عمرا"

چرا که حامی ما کربلایی پوتین است

چقدر سخته داداش شعر هسته ای گفتن

به جانِ اختر چرخ ادب که پروین است!

ای آینه ی حل شده در  آب   تن تو

 ای چشمه ی پیوسته به دریا بدن تو

 موج از پی موج آید و طوفان پی طوفان

 آن لحظه ی مواج به دریا زدن تو

 دریاست که غرق تو شده یا تو که غرقش؟

 دریاست شنا می کند این یا بدن تو؟

 ای کاش که گرداب بپوشد بدنت را

یا غیرت موجی بشود پیرهن تو

 دل را همه ی عمر به دریا زده بودی

 دریاست که دل می زند اینک به تن تو

                                      شد، شد، اگر نشد، دهنم را عوض کنم

        گاهی برای خواندن یک شعر لازم است            

                                              روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

        از هر سه انجمن که در آن شعر خوانده ام            

                                                  آنگه مسیر  آمدنم را عوض کنم

        در راه اگر به خانه ی یک دوست سر زدم             

                                               اینبار  شکل در زدنم را عوض کنم

        وقتی چمن رسیده به اینجای شعر من             

                                           وقت است قیچی چمنم را عوض کنم

        پیراهنی به غیر غزل نیست در برم             

                                            گفتی که جامه ی کهنم را عوض کنم

        دستی به جام باده و دستی به زلف يار            

                                             پس من چگونه پيرهنم را عوض کنم؟

        شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود              

                                                  با ید تما م آنچه منم را عوض کنم

        دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست             

                                              روزی که شیوه ی سخنم را عوض کنم

                                           ***

        باید پس از شکستن یک شاخ دیگرش             

                                                  جای دو شاخ کرگدنم را عوض کنم

        مرگا به من! که با پر طاووس عالمی              

                                                یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

        وقتی چراغ مه شکنم را شکسته اند!              

                                                    باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

        عمری به راه نوبت ماشین  نشسته ام              

                                                     امروز می روم لگنم را عوض کنم

        تا شاید اتفاق نیفتد از اين به بعد              

                                                       روزی هزار  بار فنم را عوض کنم

        با من برادران زنم خو ب نیستند              

                                                           باید برادران زنم را عوض کنم!

        دارد قطار عمر کجا می برد مرا؟           

                                                      یارب! عنایتی!  ترنم را عوض کنم

        ور نه ز هول مرگ زمانی هزار بار             

                                                       مجبور مي شوم کفنم را عوض کنم

خوشا ترانه شدن بی صدا سفررفتن *

سری تکان بده بالی دمی لبی حرفی

چرا که شرط ادب نیست بی خبر رفتن

چقدر خاطره ماندن به سینه ی دیوار

خوشا چو تیغ به مهمانی خطررفتن

زمین هر آینه تیر و هوا هر آینه تار

خوشا به پای دویدن خوشا به سررفتن

دراین بسیط درن دشت چون سپیداران

خوشا در اوج به پابوسی تبر رفتن

چه انتظار بعیدی است بیشتر ماندن

چه آرزوی بزرگی است زودتررفتن

به جرم هم قدمی با صف کبوترها

خوشا به خاک نشستن کلاغ پر رفتن

برو برو دل ناپخته ام که کار تو نیست

به بزم می سر شب آمدن ....سحررفتن

نه کار طبع من است این که کار چشم شماست

پی شکار مضامین تازه تر رفتن

چندي‌ست مي‌كوشي كه تا افسون من باشي

چندي‌ست مي‌كوشم كه چند و چون من باشي

ساز هماهنگي شوي تا من به رقص آيم

اي كاش مي‌شد بعد از اين قانون من باشي

هر وقت بي صبرانه ميل يك غزل دارم

از واژه‌هايم گل كني، مضمون من باشي

سرشاخه‌هايم در تبند و ريشه‌هايم خشك

اما شكوفايم اگر جيحون من باشي

ظرف تو را ميلي به من شوق شكستن داد

من بودم‌- آري ـ مي‌شود مجنون من باشي

منير سلطان‌پور

بار تو را به دوش كشيدم، گناه بود

سنگ تو را به سينه زدم، اشتباه بود

پنداشتم نهايت خوشبختي‌ام تويي

غافل از اين كه بخت من و تو سياه بود

در اين مسير دل به دلت دادم و دريغ

همراه من هميشه دلي نيمه‌راه بود

فرياد من به گوش تو هرگز نمي‌رسيد

چون ناله‌هاي من همگي سهم چاه بود

عُمري به دست‌بوسي مرگ آمد آينه

اين چهره‌ي پرآه هميشه گواه بود

مردي كه روزگار خودش را سياه كرد

چيزي نخواست، دلخوشي‌اش يك نگاه بود

حسين عبدالوند

كجاست باغ و بهارم، كجاست آغازم

كه مثل مرغ مهاجر اسير پروازم

نه ياري و نه دياري نه چشم گرياني

«كه از جهان ره و رسم سفر براندازم»

تو آتشم زده‌اي و هنوز بي تابم

شبيه شعله كه مي‌سوزم و نمي‌سازم

چه بي‌نوا شده‌ام بي‌تو و چه بي‌نفسم

بيا و بخوان و برقصان به ساز و آوازم

چنان مني و هواي تو با من است انگار

به هر كرشمه صداي تو مي‌دهد سازم

مرا تلاطم موجي گرفت از تو و كاش

به سمت ساحل امن تو آورد بازم

هاجر فرهادي

تا آمدي- شيرين تريم تعبير رؤيايم!-

با شوكت شاهان ساساني به دنيايم

شب‌هاي من را نغمه‌هاي باربد پر كرد

افتاد شوري تازه در چنگ نكيسايم

تا شيهه‌ي شبديز تو پيچيد در گوشم

رم كرد اسبي سرخ‌مو در مويرگ‌هايم

حالا تويي و اصفهاني تازه، اما من

خالي‌ست بر ديواره‌هاي بيستون جايم

هر كس كه آمد واكند زنجيري از دستم

انداخت بند تازه‌اي از عشق در پايم

از من گذشته مثل دختربچه‌ها باشم

با برگ گل‌ها ناخن خود را بيارايم

بگذار يك شب سيندرلاي تو باشم بعد

تا آخر اين قصه با يك كفش مي‌آيم

پانته‌آ صفايي

تا برگ‌ها افتاد از دوش درختان

حل شد سكوت شهر در آشوب باران

مثل شبح با چشم‌هايي بي‌تفاوت

مردي به راه افتاد هم‌پاي خيابان

از خانه بيرون زد ولي بي هيچ مقصد

آشفت ذهنش را خيالاتي پريشان

مرد و خيابان سال‌ها شبگرد بودند

با هم هزاران  پيچ و خم را سخت و آسان

رفتند و رفتند از شلوغ شهر بيرون

رفتند تا آرامش دشت و بيابان

مرد و خيابان از دل جنگل گذشتند

از رودها و كوه‌ها پيدا و پنهان

مرد و خيابان تا ابد با هم نماندند

روزي خيابان هم گذشت از خطّ پايان

محمد حسين صفاريان

چندي‌ست مي‌كوشي كه تا افسون من باشي

چندي‌ست مي‌كوشم كه چند و چون من باشي

ساز هماهنگي شوي تا من به رقص آيم

اي كاش مي‌شد بعد از اين قانون من باشي

هر وقت بي صبرانه ميل يك غزل دارم

از واژه‌هايم گل كني، مضمون من باشي

سرشاخه‌هايم در تبند و ريشه‌هايم خشك

اما شكوفايم اگر جيحون من باشي

ظرف تو را ميلي به من شوق شكستن داد

من بودم‌- آري ـ مي‌شود مجنون من باشي

منير سلطان‌پور

بار تو را به دوش كشيدم، گناه بود

سنگ تو را به سينه زدم، اشتباه بود

پنداشتم نهايت خوشبختي‌ام تويي

غافل از اين كه بخت من و تو سياه بود

در اين مسير دل به دلت دادم و دريغ

همراه من هميشه دلي نيمه‌راه بود

فرياد من به گوش تو هرگز نمي‌رسيد

چون ناله‌هاي من همگي سهم چاه بود

عُمري به دست‌بوسي مرگ آمد آينه

اين چهره‌ي پرآه هميشه گواه بود

مردي كه روزگار خودش را سياه كرد

چيزي نخواست، دلخوشي‌اش يك نگاه بود

حسين عبدالوند

كجاست باغ و بهارم، كجاست آغازم

كه مثل مرغ مهاجر اسير پروازم

نه ياري و نه دياري نه چشم گرياني

«كه از جهان ره و رسم سفر براندازم»

تو آتشم زده‌اي و هنوز بي تابم

شبيه شعله كه مي‌سوزم و نمي‌سازم

چه بي‌نوا شده‌ام بي‌تو و چه بي‌نفسم

بيا و بخوان و برقصان به ساز و آوازم

چنان مني و هواي تو با من است انگار

به هر كرشمه صداي تو مي‌دهد سازم

مرا تلاطم موجي گرفت از تو و كاش

به سمت ساحل امن تو آورد بازم

هاجر فرهادي

تا آمدي- شيرين تريم تعبير رؤيايم!-

با شوكت شاهان ساساني به دنيايم

شب‌هاي من را نغمه‌هاي باربد پر كرد

افتاد شوري تازه در چنگ نكيسايم

تا شيهه‌ي شبديز تو پيچيد در گوشم

رم كرد اسبي سرخ‌مو در مويرگ‌هايم

حالا تويي و اصفهاني تازه، اما من

خالي‌ست بر ديواره‌هاي بيستون جايم

هر كس كه آمد واكند زنجيري از دستم

انداخت بند تازه‌اي از عشق در پايم

از من گذشته مثل دختربچه‌ها باشم

با برگ گل‌ها ناخن خود را بيارايم

بگذار يك شب سيندرلاي تو باشم بعد

تا آخر اين قصه با يك كفش مي‌آيم

پانته‌آ صفايي

تا برگ‌ها افتاد از دوش درختان

حل شد سكوت شهر در آشوب باران

مثل شبح با چشم‌هايي بي‌تفاوت

مردي به راه افتاد هم‌پاي خيابان

از خانه بيرون زد ولي بي هيچ مقصد

آشفت ذهنش را خيالاتي پريشان

مرد و خيابان سال‌ها شبگرد بودند

با هم هزاران  پيچ و خم را سخت و آسان

رفتند و رفتند از شلوغ شهر بيرون

رفتند تا آرامش دشت و بيابان

مرد و خيابان از دل جنگل گذشتند

از رودها و كوه‌ها پيدا و پنهان

مرد و خيابان تا ابد با هم نماندند

روزي خيابان هم گذشت از خطّ پايان

محمد حسين صفاريان